

ایمپلنت
ایمپلنت دندانی یکی از روشهای پیشرفته و ماندگار در دندانپزشکی است که برای جایگزینی دندانهای از دسترفته به کار میرود. در این روش، پایهای فلزی که معمولاً از جنس تیتانیوم است، داخل استخوان فک قرار داده میشود و نقش ریشه دندان طبیعی را ایفا میکند. پس از قرارگیری پایه در استخوان، فرآیندی به نام جوش خوردن استخوان به ایمپلنت انجام میشود که موجب ایجاد اتصال پایدار و مقاوم میگردد.
ایمپلنت دندانی علاوه بر بازگرداندن ظاهر طبیعی دندان، نقش مهمی در حفظ استخوان فک، جلوگیری از تحلیل استخوان و بهبود عملکرد جویدن دارد. این درمان میتواند تعادل اکلوژن، تکلم صحیح و کیفیت کلی عملکرد دهان را به شکل قابل توجهی بهبود دهد. انتخاب ایمپلنت نیازمند بررسی دقیق شرایط استخوان فک، سلامت لثه و وضعیت عمومی دهان بیمار است.
درمان:
ارزیابی استخوان فک
پیش از شروع درمان، استخوان فک از نظر تراکم، حجم و سلامت کلی بررسی میشود. این ارزیابی معمولاً با استفاده از تصاویر رادیوگرافی انجام میگیرد تا امکان کاشت ایمن و موفق ایمپلنت فراهم گردد.
کاشت پایه ایمپلنت
در این مرحله، پایه ایمپلنت تحت شرایط کنترلشده و با رعایت اصول جراحی در استخوان فک قرار داده میشود. محل و زاویه کاشت با دقت بالا تعیین میگردد تا پایداری و عملکرد مناسب ایمپلنت تضمین شود.
دوره ترمیم
پس از کاشت ایمپلنت، دورهای برای ترمیم و جوش خوردن پایه به استخوان فک در نظر گرفته میشود. طول این دوره به شرایط استخوان و پاسخ بدن بیمار بستگی دارد و نقش مهمی در موفقیت نهایی درمان دارد.
نصب روکش
پس از تکمیل فرآیند ترمیم، روکش دندان روی پایه ایمپلنت قرار داده میشود. در این مرحله، تطابق روکش از نظر فرم، رنگ و عملکرد بررسی شده و تنظیمات نهایی انجام میگردد.

